2007/Feb/15

"อำลา..อาลัย ม.3/12 เบ็ญจะมะมหาราช รุ่น 95"

วันนี้เป็นวัน ที่พวกเราได้เรียนหนังสือร่วมกันเป็นวันสุดท้าย เพื่อนๆ จำได้หรือเปล่าว่า วิชาแรก/คาบแรก ที่เราได้เรียนด้วยกัน คือวิชาสังคมศึกษา (ส10) และวันนี้คาบเรียนสุดท้ายก็คือวิชาสังคมศึกษา เช่นเดียวกัน มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ อย่างนี้แหละนะ ความเป็นเพื่อนน่ะ เป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ

เราเป็นเพื่อนกันมาตั้ง 3 ปี เวลานั้น เหมือนจะสั้น แต่ตลอดระยะทางที่เราฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆนานามาด้วยกัน มันทำให้เราได้พบเจอกับหลายสิ่งหลายอย่าง บางอย่างที่ในชาตินี้เราอาจจะไม่ได้เจอถ้าไม่ได้เจอกัน

ตอนม.1 พวกเรายังไม่ค่อยสนิทสนมกันมากนัก แต่ก็ถือว่าพวกเราปรับตัวเข้าหากันได้เร็ว วันแรกที่เค้าเจอเพื่อนๆ ทุกคนดีกับเค้ามาก ชวนเค้าไปนั่งด้วย และยิ้มทักทายเค้าตลอดเวลา

เมื่อเวลาผ่านไป...พวกเราก็สนิทกันมากขึ้น ต่างคนต่างรู้ว่าคนนี้ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เราสนิทกัน ไปไหนไปด้วยกัน ไม่ทิ้งกัน ตอนค่ายพุทธธรรม ม.2 เพื่อนๆจำได้หรือเปล่า ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกดีมากๆ ได้รู้ว่าเพื่อนๆรักกันและมีค่ามากแค่ไหน ทุกคนยอมเสียสละให้กัน เค้าไปกินข้าวที่เหลือของเพื่อนห้องอื่น ซึ่งเป็นใครไม่รู้ ไม่รู้จักเลย แต่เค้าก็เต็มใจกิน เพราะเราก็เพื่อนร่วมโลกกัน ค่ายนั้นทำให้เราได้ร้องไห้ด้วยกัน ได้เห็นใจกัน จำได้ไหม ตอนที่เปิดเพลง เราและนาย เกือบทุกคนก็ร้องไห้ แทบจะร้องเพลงไม่ได้ ยิ่งร้อง ยิ่งซึ้ง ยิ่งรัก ยิ่งประทับใจ หลังจากออกจากค่ายมา เราก็รักกันมากกว่าเดิม (และมากขึ้นเรื่อยๆตลอดเวลา)

มาม.3 เวลานี้ เรารู้จักกันมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง แต่บางทีมันอาจจะยังไม่ใช่ทั้งหมด เพราะว่าบางครั้ง เราก็ทะเลาะกัน มีกระทบกระทั่งกันบ้าง หงุดหงิด และไม่เข้าใจกันบ้าง นั่นอาจเป็นเพราะ เรายังไม่รู้จักกันดีพอ หรือบางทีอาจเป็นเพราะเราไม่ยอมบอกกันตรงๆ เราต่างคนต่างมาจากคนละพ่อคนละแม่ คนละสิ่งแวดล้อม มันเป็นเรื่องธรรมดาที่บางครั้งเราจะไม่เข้าใจกัน แต่ทุกครั้งเราก็ผ่านมันมาได้ เพราะเพื่อน ตัดยังไงก็ตัดไม่ขาด เพื่อนรัก..ไม่มีวันเป็นศัตรูได้หรอก จริงไหม?

เพื่อน..

เพื่อนเอย เคยกอดคอกันมา เคยสุขใจและมีน้ำตามาด้วยกัน
เนิ่นนานกลายเป็นความผูกพันธ์ มีเรื่องราวให้เรียนรู้กันตลอดมา

เมื่อเวลาหมดลง ถึงเวลาจากกันก็ใจหาย
หนทางเดินอีกไกล ต้องก้าวไปเผชิญ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร


ต่อจากนี้ ขอให้เธอโชคดี ขอให้เธอพบเจอสิ่งดีไม่ว่าอยู่ที่ไหน
จากวันนี้ แม้ว่าเราต้องไกล ขอให้เธอรู้ไว้เสมอ มีคนอยู่ทางนี้คอยห่วงใย


เพื่อนเอย ช่วยส่งข่าวมาหา เราจากกันใช่เพียงร่ำลาแล้วแยกทาง
เพื่อนกัน ต่อให้นานเพียงไหน ไม่มีวันจะมาทิ้งกันเมื่อเดือดร้อน

เมื่อเวลาหมดลง ถึงเวลาจากกันก็ใจหาย
หนทางเดินอีกไกล ต้องก้าวไปเผชิญ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร

ต่อจากนี้ ขอให้เธอโชคดี ขอให้เธอพบเจอสิ่งดีไม่ว่าอยู่ที่ไหน
จากวันนี้ แม้ว่าเราต้องไกล ขอให้เธอรู้ไว้เสมอ เพื่อนยังอยู่ตรงนี้...ตลอดไป

เรื่องราวต่างๆให้ห้อง เหตุการณ์ต่างๆไม่ว่าจะดีหรือร้าย เราผ่านมันมาด้วยกันเสมอ ก็เหมือนที่เค้าเคยบอกไว้ตอนงานปีใหม่บ้านออม เราทุกคนเหมือนลงเรือลำเดียวกัน เดินทางข้ามมหาสมุทรมาด้วยกัน ตลอด 3 ปี เราต้องผ่านร้อนหนาวมาด้วยกัน ฟันฝ่ามรสุมที่เลวร้ายแสนสาหัส มีทุกๆคนช่วยกันคนละไม้ละมือ บางครั้งสถานการณ์อาจย่ำแย่จนเรือแทบจะล่ม แต่เราก็กลับมาสามัคคีและช่วยกันแก้ปัญหาได้เหมือนเดิม จนวันนี้ วันที่เราใกล้จะต้องขึ้นฝั่ง ขึ้นไปเพื่อไปค้นหาสิ่งใหม่ๆให้ตัวเอง บางคนอาจจะต้องเดินไปคนละเส้นทาง เพื่อตามความฝันของตัวเอง บางคนจะเรียนเตรียมทหาร บางคนจะเรียนมหิดล บางเรียนจะเรียนเตรียมอุดม บางคนจะกลับไปเรียนที่จังหวัดบ้านเกิดของตัวเอง หรือบางคนก็อยู่ที่เบ็ญต่อ นั่นล้วนแต่เป็นความฝันและเส้นทางของแต่ละคน เพราะมันเป็นสัจธรรม เคยมีคนบอกไว้ว่า พบเพื่อจาก...จากเพื่อพบ อันนี้มันก็จริง แต่ระหว่างที่เราจากกัน ความเป็นอยู่ในชีวิตเราคงไม่เหมือนเดิม เราต้องไปพบเพื่อนใหม่ อยู่ห้องใหม่ ต้องปรับตัว ก็เหมือนตอนแรกที่เราเจอกัน แต่เราก็เดาไม่ได้เลยว่า เพื่อนใหม่ จะเป็นยังไง

เค้าอยากจะบอกทุกคนว่า ไม่ว่าเพื่อนใหม่จะเป็นยังไง เค้าก็เป็นเพื่อนเรา เราต้องจริงใจกับทุกคน ที่สำคัญต้องไม่ลืมเพื่อนเก่า อย่าห่างเหิน เพราะถ้าตัวห่างแล้วยังทำใจให้ห่างอีก เราเองที่จะมาเสียใจภายหลัง

ต่อไป เราคงจะไม่ได้คุยกันทุกวันเหมือนเดิมนะ จะลอกงานกันอย่างเก่าก็ไม่ได้ (ไปขอเพื่อนใหม่ลอกละกัน) 55+ แต่เค้าเชื่อว่า พวกเราต้องคิดถึงกันแน่ๆ เพราะเรารักกันมากๆ (ใช่เปล่า?) ใครจะเป็นอะไร จะเรียนอะไรก็ตั้งใจนะ ม.ปลายแล้วต้องตั้งใจเรียนให้มากกว่าเดิมเยอะๆ ต้องทำเกรดให้สูงๆ อย่าเกเร อย่าโดดเรียน อย่าเล่นมากเกินไป อย่าสร้างภาระให้คนอื่นหนักใจ อย่าทำให้คนรอบข้างเป็นห่วง ทุกคนโตพอที่จะแยกแยะสิ่งดี-ไม่ได้ ได้แล้ว อะไรไม่ดีก็อย่าทำ อย่าให้เสียชื่อ 12 Kingdom มีปัญหาอะไรก็ปรึกษาเพื่อนได้

จากกันแล้ว ก็อย่าลืมคิดถึงกันนะ รักกันให้มากขึ้นกว่าทุกวัน จดจำวันเวลาที่พวกเราเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา มิตรภาพของพวกเรา จะอยู่ในใจของเราไปจนวันตาย...แล้วสักวันเราจะกลับมาพบกัน รักทุกคน...

พรุ่งนี้จะไม่มีเสียงกระดิ่ง

ดังกริ๊งกริ๊ง ตอนเจ็ดโมงห้าสิบ

ไม่มีใครมาตรวจเครื่องแต่งกายเรา

ไม่มีภาพเก่าเก่าของวันวาน

ไม่มีเสียงหยอกเย้า

ไม่มีข้าวแกงร้านเก่าในโรงอาหาร

ไม่มีกีฬาสี ไม่มีนิทรรศการ

ไม่มีกระดาน ไม่มีการบ้านของใคร

คงมีแต่คำว่า เพื่อน

ที่จะไม่ถูกลบเลือนไม่ว่าวันไหน

วันนี้พรุ่งนี้และตลอดไป

จะถูกบันทึกไว้ ในความทรงจำ

"12 KINGDOM "

มิตรภาพ...ตลอดไป

Comment

Comment:

Tweet


...อยากจะหมุนเวลาให้กลับยังไงก็ไม่อาจย้อนมันคืนได้แล้ว...
3 ปีแล้วซินะ...ที่เรารู้จักกัน
ไม่เคยคิดเลยว่าคืนและวันจะเร็วขนาดนี้
ความรักความอบอุ่นความหวังดี
ต่อไปนี้คงเป็นเพียงภาพถ่ายใบบาง
เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขสันต์ด้วยกัน
มีเธอมีฉันร่วมกันฟันฝ่า
คอยให้กำลังใจคอยห่วงใยเรื่อยมา
อาจมีบ้างบางเวลาที่ห่างกัน
ทุกๆอย่างอยากให้เข้าใจอยากให้รับรู้
ถึงผู้ใดไม่เข้าใจเห็นเป็นเรื่องขบขัน
ฉันก็เป็นของฉันอย่างที่เคยเป็นทุกวัน
อาจไม่ดีเด่นจนได้รางวัลอาจไม่ดีพอ
มีบ้างไม่เข้าใจกันมีบ้างฉันก็ท้อ
ไม่อาจขอให้ทำดีหรือสนใจฉัน
แค่อยากให้เข้าใจหรือไม่ก็มาคุยกัน
ไม่อยากให้เก็บไปคิดไปฝันเพราะว่ามัน-อาจไม่ตรงกับความจริง
มีสิ่งใดไม่ดีก็ตักเตือนได้
ติชมกันไม่เสียหายจะได้แก้ไข
เพราะไม่นานคำติชมอาจไม่มีอีกต่อไป
และคงไม่มีใครหวังดีกับเพื่อนอย่างKINGDOMของเรา
จากนี้...ขอให้ได้ในสิ่งที่มุ่งหวัง
จงมีพลังเพื่อสิ่งที่ขวนขวาย
สู้ต่อไปดูแลใจรักษากาย
เพื่อสุดท้ายได้เจอกันดั่งสัญญา

( BY PLE )
#31 by THE NIGHTMARE (203.113.55.201) At 2007-02-21 23:18,
ดีจังเลยอ่านแล้วน้ำตาซึมเลย
อยากบอกว่ารักทุกคนขอให้ทุกคนมีความสุขมั่กมากน้า
#30 by (222.123.78.46) At 2007-02-21 21:34,
ม่ายได้มีคำอะไรที่มัน"ลึกซึ้ง"จะบอกหรอกน่ะ.....แต่.....[พวกเราทุกคนก้อคงจะต้องยอมรับความจริงในเรื่องที่ว่า"พวกเราจะต้องจากลา และ เรื่องที่เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป"]จิงเหรอป่าว??~?หรือว่าผมคิดไปเอง
#29 by [ร][า][ชั][น][ย์][ไ][ร้][พ่][า][ย] (125.26.122.208) At 2007-02-21 20:07,
มันเป็นอะไรที่น่าเสียดายมาก
ที่ถ้าสังเกตดีๆ รึไม่ดี ก็ จะรู้ รูปนี้ ขาด "กุ"
ถึงว่า ไม่มี สี สั น

ขาด กุ ไป อย่าลืมกุนะเว่ย
#28 by น้ำ (203.113.55.198) At 2007-02-21 20:02,
สุดท้ายแล้ว เหนื่อย...

....
เป็นความผูกพันที่อบอุ่น
ช่วงชีวิตวุ่นๆในวัยสดใส
ทันเข้าแถวบ้างไม่ทันบ้างก็ยัง